Onderzoek naar Ayurveda voor behandeling van longtuberculose

Longtuberculose is al duizenden jaren bekend in de Ayurveda (Yakshma, Rajayakshma); tot halverwege de jaren negentig werd ayurvedische behandeling gebruikt in India. Na de ontdekking van streptomycine en later andere medicijnen tegen tuberculose, raakte allopathische medicatie ingeburgerd. De recente opleving van longtuberculose in ontwikkelde landen zoals de VS vormde een uitdaging vanwege resistente stammen van de ziekteverwekker, waardoor de WHO zich tot de traditionele geneeskunde wendde.

Het doel van de klinische studie, uitgevoerd door zeven experts van verschillende universiteiten in India, was om de toxiciteit van de antituberculosemedicijnen te verminderen en het genezingsproces te bevorderen door de biologische beschikbaarheid van de actieve bestanddelen van de antituberculosemedicijnen te verhogen door middel van een begeleidende Ayurvedische medicatie.

99 longtuberculosepatiënten werden gedurende 28 dagen behandeld met antituberculosemedicijnen en aanvullende Ayurvedische middelen (met name Ashwagandha, Chyavanprash). Bloedtellingen, bacterietellingen in speeksel, immunoglobulinen IgA en IgM, bloedsuiker, leverfunctionaliteit, serumcreatinine en bloedspiegels van isoniazide en pyrazinamide werden voor en na de behandeling getest.

Na de behandeling waren de symptomen afgenomen, was het lichaamsgewicht genormaliseerd, was de erytrocytbezinkingssnelheid normaal; er was een aanzienlijke verandering in de IgA- en IgM-waarden en een significant verhoogde biologische beschikbaarheid van isoniazide en pyrazinamide.